‍‍
صفحه نخست » کد خبر: ۲۹۷۲
تاریخ انتشار: ۲۲ دی ۱۳۹۲ - ۱۵:۳۱
تعداد بازدید: ۱۲۹۲
بازدید از صفحه اول |
نسخه چاپی
|
ارسال به دوستان
|

مهم‌ترین سرمایه ی هر کشوری نیروی انسانی متخصص و دانشمند آن کشور است که موتور محرک تمامی پیشرفت‌ها است.

مهم‌ترین سرمایه ی هر کشوری نیروی انسانی متخصص و دانشمند آن کشور است که موتور محرک تمامی پیشرفت‌ها است.

بدون وجود چنین سرمایه‌ای امید پیشرفت و اصلاح امور، آرزویی دوردست و دست نیافتنی است.

بخش عمده‌اي از نيروي انساني كشور در مدارس و دانشگاه‌ها تربيت مي‌گردد. اين در حالي است كه در چند سال اخير با پذيرش دانشجو بدون كنكور، آمار دانشجويان روز به روز در حال افزايش است. اين افزايش معايبي دارد كه تأمل درباره آن مي‌تواند ما را در تحقق اهداف آموزشي كشور ياري رساند.

امروزه پذيرش دانشجو بدون كنكور به منبع مهمي براي تأمين مالي و كسب سود براي اكثر دانشگاه‌هاي كشور تبديل شده است.

ما به فرصت‌طلبي بعضي دانشگاه‌ها كاري نداريم، طرف سخن ما مسئولين وزارت علوم و ساير مجموعه‌هاي ذيربط‌‌شان است.

چرا مجوز رشته و دانشگاه به‌صورت فله‌اي صادر مي‌كنند و با اين كار خود تيشه به ريشه آموزش كشور مي‌زنند؟! آيا اين حضرات از سطح سواد دانشجويان فارغ‌التحصيل اطلاع دارند؟ آيا مسئولين ما فكري براي اشتغال اين همه جوان صاحب مدرك كرده‌اند؟ به نظر شما مسافركشي جواني با مدرك فوق ليسانس زيبنده نظام جمهوري اسلامي است؟!

جوانان عزيز! بعضي از مسئولين دانسته يا ندانسته به شما خيانت مي‌كنند. بيكار ماندن جواني كه بزرگ‌ترين سرمايه خود را صرف مدرك گرفتن مي‌كند و در جامعه فرصت شغلي ندارد، بهترين نماد خيانت است.

جوانان عزيز! فرصت جواني را به همين راحتي از دست ندهيد. جواني كه در سن جواني مطالعه نداشته باشد، سرانجام خوبي ندارد. جواني كه در اين فرصت مهارتي براي تأمين معاش خود كسب نكند مرده‌اي بيش نيست.

علم

جوان ايراني نبايد سربار خانواده و جامعه باشد. جواني كه در اين اوضاع نتواند تحليل درستي از مسايل فرهنگي، اجتماعي و سياسي مملكت خود داشته باشد اگر بگويم مترسكي بيش نيست، بي‌جا و بيهوده نگفته‌ايم.

اگر پول در بسیاری از جاها، حلال مشکلات است، آیا در عرصه علم نیز می‌تواند جایگزین دانش و تخصص شود؟ آيا اين شعار «علم بهتر از ثروت است» را زير سوال نمي‌برد؟

آقایان و حضراتي که خلاقیت به خرج داده و چوب حراج به اعتبار علمی دانشگاه‌های کشور زده‌اید؛ بدانید که اگر خصوصی‌سازی در بسیاری از عرصه‌ها، جواب می‌دهد و نیاز است، در حوزه آموزش عالی، یک سم مهلک است که ارزش علم را در حد سکه و اسکناس پایین می‌آورد.

وای به حال مملکتی که در آن بتوان به وسيله پول، نخبگان علمی و کم سوادان ثروتمند را کنار هم گذاشت و هم قدر و هم ارج ساخت!

واقعاً این درد را باید با که گفت که در این مملکت، برای فلان فوتبالیست و تیم و سرمربی، هزینه‌های میلیاردی از بودجه عمومی مملکت و بیت‌المال می‌شود، ولی وقتی نوبت به دانشگاه‌ها می رسد، تصویب می‌کنند که دانشگاه‌ها برای دخل و خرج‌شان، بروند دانشجوی پولی بگیرند و به زخم‌های‌شان بزنند.

این خسارت هنگفت به عرصه‌ي علمي كشور را چگونه می‌توان توجیه کرد؟ آیا نمی‌توان با یک برنامه ریزی منطقی، عدالت علمی و دانشگاهی را با تربیت نسل جدیدی از اساتید جوان، توسط همین اساتید متعهد و مجرب کنونی، فراهم نمود؟

چشم اميد مردم انقلابي به جوانان است و  براي این سرمایه‌ها (که امام راحل نیز درست از همین لفظ برای آن‌ها استفاده کرده است) بايد برنامه‌ريزي صحيح و دقيق داشت تا بتوانيم شاهد فتح قله‌هاي علمي توسط فرزندان‌مان باشيم.

اميدواريم مسئولين مربوطه در اين راستا تجديد نظر بكنند و تا اين فاجعه عمق پيدا نكرده براي درمان آن چاره‌اي بيانديشند.

نویسنده : حسین ناصری

مطالب مرتبط:
برای دریافت جدیدترین بسته اخبار روز اینجا کلیک کنید   
نام:
ایمیل:
* نظر شمـا: